Cap Salou

Door de reparatie hebben we nogal wat tijd verloren dus we gaan wat langere afstanden varen. De volgende etappe varen we van Tarragona naar Valencia. Dat is best een ambitieuze afstand van zo’n 120 nm. Met onze snelheid van ongeveer 7 knoop komt dat neer op 17 uur varen. We vertrekken om 06.00 en komen uiteindelijk om 22.50 aan in Valencia.

De route loopt langs Cap Salou, om de hoek ligt Salou zelf. Als je  goed over het vlakke water kijkt zie je de Nederlandse maagdenvliezen drijven. Welke jongere is hier niet geweest en zich te buiten gegaan aan alles wat hun ouders verboden hebben? Voor ons heeft Salou in elk geval geen aantrekkingskracht en we varen het snel voorbij.

Slechts twee maal vandaag kunnen we een beetje zeilen, voor de rest is het, moter bij en op de stuurautomaat. We varen over een vlakke zee en schieten op de moter natuurlijk goed op. Als je een goede kok aan boord hebt is zo’n vlakke zee natuurlijk een groot voordeel. Je kunt er op rekenen dat er lekker gekookt wordt. De rolverdeling is bekend, Froukje de goede kok en ik het hulpje van de stuurautomaat.

Uiteindelijk lopen we om 22.50 Valencia aan, donker maar we kennen de haven goed van eerdere bezoeken. We zijn van plan hier ternminste 2 dagen te blijven omdat we Valencia zo’n mooie stad vinden. De gebouwen van Calatrava zijn nog steeds indrukwekkend en het is een voorrecht om door de bedding van de drooggelegde Turia naar de binnenstad te fietsen.

Uitervaring weet ik dat die Calatrava weliswaar een begenadigde architect is maar wel een “pain in the arse” voor de aannemers die zijn werk moeten uitvoeren. De stad Valencia is bijna failliet gegaan aan de budget overschrijdingen van zijn gebouwen in de bedding van de Turia. Tot overmaat van ramp ging er na de bouw nog van alles mis met de gebouwen. Zo sprongen de witte tegeltjes die hij op de stalen gevelplaten had laten lijmen er af aangedreven door de verschillende uitzettingscoeffincienten van de gebruikte materialen. Van te voren uivoerig voor gewaarschuwd door leverancier en aannemer maar Calatrava dreef zijn zin door. In Nederland was Arcadis projectmanager van de drie bruggen over de ringvaart nabij Hoofddorp, de Citer, Luit en Harp. Mooie vormen maar duur en zeer gevoelig voor corrosie. Ook daar bleek Calatrava niet voor rede vatbaar. Met Heijmans waren we bijna aannemer van een studentenhuisvestingproject(Campus) ontworpen door Calatrava in Maastricht. Terwijl we de palen al in de grond hadden besloten wij af te haken, achteraf een prima beslissing. Maar, eerlijk is eerlijk, zijn gebouwen zijn een lust voor het oog! Wie dat dichtbij wil bekijken moet maar eens met de trein naar Luik en het station bekijken.

Froukje en bleken de weg per fiets naar de Mercat Central nog prima te kennen. Je ziet hier dat de Moren tot hier geheersd hebben. Minder evident dan Sevilla en Grenada maar overal aanwezig. De vorige keer dat wij hier waren liepen we onverwacht Niesjen, de zus van Froukje, en haar reisgenote Ippa tegen het lijf. Dat was reden genoeg om uitbundig met elkaar te gaan eten, eigenlijk hebben we dat nu herhaald op hetzelfde pleintje.

Voor wie nog niet geweest is, Valencia is een heerlijke stad die de sfeer van Barcelona benadert zonder de idiote drukte. Pleintjes te over waar je heerlijk, tegen een onvoorstelbaar lage prijs, kunt eten. Daarnaast is de stad uitstekend te befietsen. Toen Valencia gekozen werd als thuishaven voor een America Cup was het aanleggen van fietsroutes een van de eisen van het organisatie committee. Daar heeft iedereen nu nog steeds plezier van. Het enige nadeel is dat dit de Nederlanders zo aanspreekt dat de stad af en toe Nederlands lijkt zoveel toeristen uit Nederland komen er.

Uiteindelijk blijven we 3 dagen in Valencia omdat het op Koningdag nogal waait, te veel om de volgende etappe naar Denia in comfort af te leggen, dus dat doen we niet. We maken gebruik van de tijd om nog wat boodschappen te doen en te genieten van de Aqua de Valencia, lekker maar verradelijk spul!

Het weer voor morgen ziet er goed uit, we vertrekken dan richting Denia en Alicante.