Een dagje in Leixoes

Zo moeilijk als de naam uit te spreken was zo veel hebben we het naar onze zin deze laatste dag in Leixoes. Bij het invaren van de haven kwam de motor niet op toeren, ondanks het geven van veel gas was zo’n 2000 toeren het maximaal haalbare. Zonder het elkaar te zeggen knepen we hem allemaal of de motor straks bij het afmeren wel alle benodigde functies zou kunnen verrichten. Andre voer extra voorzichtig in en gebruikte zo weinig mogelijk vermogen. De eerste klus na het opstaan was dit euvel opsporen en verhelpen. Andre dacht al direct dat dit aan verstopte filters zou liggen, achteraf bleek dit een juiste conclusie. De filters zijn in augustus vorig jaar vervangen en Andre had het opnieuw vervangen van de filters nog op de kluslijst staan, inmiddels niet meer. Een geluk bij een ongeluk was natuurlijk dat dit probleem optrad met Nico aan boord. Nico heeft voertuigtechniek gestudeerd en is jarenlang verantwoordelijk geweest voor alles wat motoren te maken heeft bij Daf. Hij was bijna niet tegen te houden om alles los te schroeven en vertrouwde ons herhaaldelijk toe dat hij niet begreep dat vrouwen dieselolie vinden stinken, voor Nico ruikt het als parfum.

Het bleek dat de waterafscheider volledig vol water stond en het grof filter zwaar was vervuild. Nico en Andre hebben dit zorgvuldig schoongemaakt en het filter vervangen. Nadat alles gemonteerd was startte de motor prima maar hield erna een minuut al weer mee op. Na enige discussie en nadenken bedacht Andre dat hij de toevoerkraan vergeten was open te zetten. Na deze open gezet te hebben deed alles het prima en hebben we de motor een kwartiertje laten lopen voordat we het fijn filter hebben vervangen. Eindresultaat is dat alles het weer prima doet. Andre kon zijn geluk niet op dat hem dit niet samen met Froukje is overkomen.

Na deze ochtendklus de stad in. Op het kaartje dat we van de Marina hebben gekregen stond een supermecado met daarnaast een bank en een lavandaria. Daar zijn we onder leiding van Hans naar op zoek gegaan. Nico zou dit met zijn windowsphone doen, daar heeft hij prima kaarten voor gekocht maar verder is het een ding met alleen maar minnen, Andre zweert bij de IPhone maar Hans werkt met papieren kaarten. De lavandaria bleek failliet te zijn, de bank en de supermercado niet. Op de terugweg overkwam ons een typisch geval van serendipiteit. In een achterafstraatje was een terrasje vol met mensen en nog één vrije tafel. We hadden al besloten dat we uitgebreid zouden lunchen dus streken neer tussen uitsluitend Portugezen. We zaten net een beetje te mijmeren over wat we zouden bestellen, vis of misschien wel vlees want Hans zou s’avonds een vis salade maken van de spullen die nog aan boord staan, toen de ober kwam. “You like fish? That is good because you have no choice here, everyone eats the same and we have fish. You eat what we serve, drink a bottle of wine, some coffee, than you pay and move on, it is as simple as that”. Wie valt hier nou niet voor. Het bleek een restaurant te zijn gerund door een vader, een moeder, onze ober en zijn zuster. Vis op de gril heerlijk klaargemaakt door zijn vader, de kok. Natuurlijk bleef het niet bij één fles wijn, net toen wij aan het bedenken waren dat één fles wijn met zijn tweeën te weinig is en twee flessen met zijn drieën krap aan zette de ober een derde fles neer. Natuurlijk ging die er ook weer in als Gods woord in een ouderling. De ober had ons wel door en serveerde bij de koffie een koud containertje met een zoet likeurtje. Ook dit containertje maakten wij soldaat. Nog vermeldenswaard is dat het eten bestond uit de eerste gang ieder drie gegrilde grote sardines, gevolgd door een schaal mixed grill met pijlstaart inktvis en octopus en diverse stukken andere “swimfish” volgens de ober. Voort dit heerlijke maal in een prima sfeer betaalden we totaal €70. Andre heeft de ober al aangekondigd dat hij met Froukje hier terug komt en deze plek op zijn IPhone gemarkeerd, of dat ook met een WindowsPhone kan blijft ongewis, maar wel prima kaarten.

Terug op de boot besloten we een kleine siësta te houden, twee uur later werd Nico wakker. Nico had eerder al zijn windowsphone gekoppeld met de megaboom van Froukje. Hij koos voor de Valdres mars, nou hier werden Hans en Andre wel wakker van. Hans begreep hier niets van, had natuurlijk niet door dat Nico nu de diskjockey was in plaats van de gebruikelijke Andre vroeg in de ochtend. Nico vond het hoog tijd voor de volgende klus, immers hij had het idee geopperd om de verstopte afsluiter met “kustwater” door te spoelen. (Overigens ontbrak dit “kustwater” ,sin of con gaz, bij de maaltijd. Ondanks ons aandringen, onze ober geloofde waarschijnlijk niet in “kustwater”, kregen we dit niet op tafel. ) Het idee bleek prima te werken. Met de waterdruk van de steiger hebben we de afsluiter weer goed schoon gekregen door hem van binnen uit schoon te spuiten. Na deze tweede klus de boot schoon gemaakt en opgeruimd. Morgen heeft Nico om 07:00 uur een taxi besteld via de Marina en vertrekt Hans om 09:00 uur naar de overzijde van de rivier om de metro naar het station van Porto te pakken. Andre heeft dan nog ruim de tijd om de boot voor de ontvangst van Froukje tip top te maken. Bij een failliete lavanderia zit er niets anders op dan de was op de hand met “kustwater”te doen, maar het is drogend weer hier dus dat zal geen probleem zijn. Morgen breekt na de komst van Froukje twee weken rust aan. De kust ten noorden waar wij zitten is interessant en de haventjes liggen dicht bij elkaar. In de volgende berichten zullen wij daarover verhalen.

We sluiten deze blog vandaag want Hans is bijna klaar met het eten, de simpele vis salade kost toch al hauw zo’n anderhalf uur.