Figueira da Foz naar Leixoes

Het uitspreken van onze eindbestemming is een kunst op zich. De havenmeester in Figueira da Foz heeft het me wel 3 keer voor moeten doen voordat ik een beetje in de buurt kwam. Het lijkt een beetje op “Leisjoes”. Leixoes ligt zo’n 65nm verderop. Toen we terug keerden in onze eerste poging naar Figueira da Foz te varen stonden er golven van 3,5 meter, bij de tweede keer stonden er golven van 2,5 meter en hadden we een “bumpy ride”, nu worden er golven van 1,4-1,5 meter verwacht en geen wind van betekenis uit het Noorden later mogelijk aantrekkend tot 18 knoop uit NNW. Dat wordt dus weer een lange tocht op de motor. We overwogen deze tocht van 10 uur nog in tweeën te doen door Alveiro aan te lopen dat halverwege ligt. Bij nadere bestudering bleek dit voor ons geen handige haven, twee onbereikbare Marina’s omdat die achter kabels met een doorvaarthoogte van 12 meter, wij hebben 23 meter nodig, liggen, of 12 km doorvaren de rivier op. Voor de zeebonken onder ons, 12 km is ongeveer 6,5nm. Dus doorvaren en afzien. Dit was voor ons tot nu toe de saaiste tocht. De kust is een lang wit strand met wat bergen op de achtergrond. Onder weg nauwelijks scheepvaart, we kwamen alleen enkele vissers tegen. In zo’n situatie dood om de beurt slapen nog een beetje de tijd. Hans en Andre hebben dan het voordeel dat zij goed binnen kunnen zitten, Nico durft dat in verband met mogelijke zeeziekte niet aan en blijft buiten. Daar heeft hij rechtop zittend een demonstratie van een uur gegeven van zittend slapen. De truc is kop in de nek, armen over elkaar en mond wijd open.

Het enerverende deze tocht zat hem in de techniek. De motor begon een beetje wit te roken. Gelukkig merkten we dit direct en Andre ging op onderzoek uit. Meestal betekent dit dat de motor te heet wordt doordat de wierpot verstopt is en schoongemaakt moet worden. De wierpot is een soort filter waardoor het buitenwater loopt dat gebruikt wordt in het koelsysteem van de motor. Inderdaad bleek zich daar wier of kelp verzameld te hebben. Motor uit, deksel er af schroeven en schoonmaken dus. Toen alles weer schoon en gemonteerd was weer vol goede moed de motor gestart, het probleem was echter niet verholpen. De motor zoog de wierpot leeg en de aanzuigslang zoog plat. Dit wees duidelijk op een verstopping van de waterinlaat.

Dit bleek inderdaad het geval, na het los nemen van de slang, wat op zich een hele klus was omdat die erg vast zat, bleek er maar een dun straaltje water binnen te lopen door de afsluiter. Hans en Andre hebben vervolgens geprobeerd met geopende afsluiter het geheel weer gangbaar te maken door er een dikke tierib door te steken. Er kwam wat kelp uit maar dit verbeterde de doorstroming niet noemenswaardig. Gelukkig hebben we nog een andere ongebruikte afsluiter die afgedopt is. Probleem is echter dat hier een kleinere afsluiter op zit waarop de tule die we nodig hebben voor de waterinlaatslang niet past. Uiteindelijk onder het varen van de verstopte waterinlaat de afsluiter er af geschroefd, dit was niet spannend want deze was immers verstopt, de andere afsluiter er af schroeven onder het varen was natuurlijk wel spannend want hoeveel water stroomt er dan naar binnen? En krijgen we dan de afsluiter er wel weer op geschroefd? Dit bleek allemaal wel mee te vallen, er kwam behoorlijk wat water binnen maar de druk was niet zo hoog dat twee handige Harries als Hans en Andre de afsluiter er onder dubbele druk, de waterdruk en de psychische druk, niet op kregen zonder de boot vol te laten lopen. Na montage bleek alles weer prima te werken en vroeg Nico zich af of zeezeilen überhaupt mogelijk is zonder technische handigheid? De meeste mensen zouden in een geval als dit aangewezen zijn op de reddingsbrigade. Een andere mogelijkheid bestond uit het terug zeilen op de fok naar de haven en bij het aanleggen nog even de motor starten.

Een bijkomend voordeel is dat Nico door dit incident een nieuw soort water ontdekt heeft. We kennen aan boord verschillende bekende soorten water als kraanwater, flessen water, zeewater, afhankelijk van het gebruik noemen we dit ook wel koelwater of zwemwater, op de rivieren hebben we zoet water en soms brak water maar Nico stelde voor de verstopte waterinlaat onder druk van binnen uit door te spuiten met “Kustwater”. Verbluffend creatief natuurlijk, na enig doorvragen blijkt dat hij met kustwater het water op de steiger bedoelt, wij noemen dat voortaan “kustwater”. Nou morgen nog eens proberen of deze oplossing ook werkt.

Onderweg werd de zee geleidelijk rustiger en kwam er snel wind opzetten, uit het westen, dus zeilbaar. Na het zetten van de fok trok de wind door naar 18 knopen en liepen we onder ruime wind al snel 9 knopen door het water, wat in dit geval staat voor zeewater. De mannen konden hun geluk niet op, toch nog zeilen op deze laatste dag. Helaas bleek dit van korte duur. Na drie kwartier viel de wind weer weg en ging de motor weer aan.

Onderweg besloot Nico dat hij nu wel mee kan doen met het dagelijkse middag biertje. Onder genot van dit biertje, nadat de mannen tot nu toe op de hand de fok binnen gerold hebben, legde Andre uit hoe hij dit samen met Froukje altijd doet. Uit het kastje aan bakboord haalde Andre de elektrische lierhandel. Vervolgens vroegen Nico en Hans of daar nog meer handige dingetjes lagen waar zij niets van wisten. Andre produceerde de handige driehoekig zeiltjes tegen het inwaaien in de kuip en demonstreerde later hoe het Ikea bankje ook handig gebruikt kan worden om de steiger op te stappen.

Leixoes bleek maar een kleine marina te hebben met krappe boxen voor een 48 voeter met de wind daar dwars op. Gelukkig stonden er hulpvaardige medezeilers op de steiger te wachten om ons te helpen. Een bont internationaal gezelschap uit Engeland, Denemarken, Duitsland en Portugal hiel ons dit krappe plekje in. Vervolgens in Leixoes uit eten. Rondom de haven zijn diverse leuke originele authentieke Portugese restaurantjes. Daar hebben we een heerlijke gegrilde zeebaars gegeten met natuurlijk een flesje wijn of twee.

Leixoes is het eindpunt voor Nico en Hans, comfortabel dicht bij het vliegveld van Porto en er is een metro naar Porto zelf. Morgen de boot schoon maken en opruimen zodat Froukje in een schoon schip ontvangen wordt. Froukje en Andre varen dan in stukjes van ongeveer 30 nm door langs de Spaanse Ria’s naar A Coruna.